ODE AAN DE WASHAND

www.yumeko.nl-Yumeko-washandje-pure-white-4-st

Iedereen heeft zo wel zijn of haar favoriete bezigheden en één van mijn favo dingen die zeker in mijn Top-5 voorkomt is Douchen met een hoofdletter D.

Wij hebben een normaal formaat badkamer, niet te groot en niet te klein met het nodige ingericht zonder overbodige luxe maar wel netjes, functioneel én (voor mij heel belangrijk!) schoon. Wij hebben geen inloopdouche achter een ‘crystal’ glaswand met bruiningslampen, 8 waterjets, een tweepersoons regendouche, automatische watertemperatuurregelaar en one-touch kraan. Nee, wij hebben heel truttig een zitbad met daarboven een douche zodat ik heerlijk zittend kan douchen en relaxen. Natuurlijk kunnen we ook kiezen voor een superduper inloopdouche met een douchestoeltje hangend aan de wand, maar dat vind ik nóg oubolliger (lees: ‘daar ben ik nog niet aan toe’).  Bovendien zou ik dan ook op koude dagen, of als het even wat minder met mijn pootje gaat het comfort en de weldaad van het bad missen. Want dat bad gevuld met warm water heeft voor mij een andere functie dan het reinigen van het lichaam. Tussen mijn oren zit namelijk het idee dat je van badderen niet echt schoon wordt, van douchen dan weer wel. Ook missen we de ruimte om een douche en bad apart te plaatsen. Een slaapkamer opgeven en omtoveren tot een ‘Walhalla der natte ruimtes’ is geen optie met alle kinders en aanloop.

Douchen is zo’n heerlijk moment voor mezelf, genietend onder de warme waterstralen even helemaal bijkomen van de beslommeringen van de dag, letterlijk en figuurlijk alles van me afspoelen. En zo zittend met mijn ogen gesloten gebeurt er van alles in mijn hoofd, onder de douche kan ik even écht alles loslaten en wordt er ruimte vrijgemaakt voor de creatieve geest. Mijn brein staat nimmer stil (en dat is wel eens vermoeiend) maar onder de douche ontstaan in mijn hoofd de meest uiteenlopende ideeën en dromen. Die dromen en gedachten variëren van hoe ik een eigen B&B zou beginnen (nog steeds een droom die ik ooit echt wil waarmaken). Hoe we rond zouden lopen in New York tijdens een weekendtrip en ik duizelig zou worden van het omhoog kijken naar de wolkenkrabbers. Hoe we zouden trouwen op een zonovergoten Grieks eiland bij een klein kerkje aan het strand heel simpel in witte, luchtige zomerkleding met geurende roze bougainville in mijn haar en op teenslippers met als afsluiter een echt ‘big fat Greek wedding’ feest in ons favoriete restaurant. Soms zijn het wel complete verhalen voor columns of boeken! En omdat ik bijna altijd verbeeldende gedachten heb zie ik dat alles als een film in mijn hoofd echt gebeuren. Héérlijk!!!

Helaas vervagen of verdwijnen die beelden en gedachten meestal direct bij het verlaten van de badkamer. Maar er is er eentje die steeds terugkomt tot het irritante toe, elke keer weer als ik onder de douche zit. En dat is ook niet zo verwonderlijk omdat het onderwerp van het verhaaltje zich altijd direct in mijn blikveld bevindt; de fluff van vriendlief.

De fluff, ik noem het zo omdat ik dat een passend woord vind. Als ik op ga zoeken hoe het echt heet kan ik maar weinig vinden, maar een grote drogisterijketen noemt het mesh-spons. Nou, ik vind het weinig weghebben van een spons, het lijkt mij meer op zo’n ouderwetse metalen pannenspons maar dan van plastic met een koordje in een blits kleurtje. Zo’n ding dat je standaard cadeau krijgt voor je verjaardag bij de douchegel en badschuim. Zonder fluff lijkt zo’n fles wel niet compleet, alsof het een must is en je niet zonder kunt. Nee, geef mij maar een oerdegelijke, ouderwetse washand.  Maar die krijg je niet cadeau bij het flesje geurrijke zeep, want het lijkt wel alsof iedereen blij is of blij moet zijn met een fluff. Nou … ik NIET!

En ja, eerlijkheidsgetrouw moet ik bekennen dat ik in het verleden zelf ook echt wel meerdere fluffs heb gebruikt. In de jaren 80-90 maakte dit douche- en bad attribuut zijn opmars en vond ik het eigenlijk wel een grappig ding. Handig ook, want het lusje hing je zo aan de kraan zodat de fluff rustig uit kon druipen. En vriendlief doet dat ook, laten uitdruipen aan de badkraan. En als ik dan nu de badkamer binnenkom en dat zwarte verfrommelde ding zie hangen dan weet ik niet hoe snel ik die weg moet halen. Weg van de kraan en weg boven het bad. Kippenvel krijg ik tegenwoordig van die dingen, all over!

Natuurlijk, het schurende effect van de fluffs kan een weldaad zijn voor de huid, heerlijk al die dode huidcellen eraf, maar heb je zo’n ding wel eens tussen de billen, tussen de benen, over de genitaliën of tepels gevoeld? Tenzij je lichtelijk van SM houdt kan ik me er iets bij voorstellen maar voor mij is het een no-go. Dus grijp je voor die delen toch al snel naar de washand, en waarom twee attributen gebruiken als het met slechts eentje ook volstaat?

Maar dat is niet de enige reden voor mijn afschuw. Het grootste jakkes-moment is ontstaan toen ik eens samen met vriendlief onder de douche stond en hij mij heel schattig en goedbedoeld zijn fluff aanbood om mezelf eens lekker in te zepen. Ik keek naar dat ding in zijn hand en zag … een haar! Aangezien hij niet veel op het hoofd heeft was het eenvoudig te raden waar die haar vandaan kwam. En nee, ik ben zeker niet vies van hem maar heb wel iets tegen schaamhaar en andere lichaamsharen. En tegelijk ging er van alles door mijn hoofd “een haar … wat voor haar … schaamhaar … okselhaar … hoe lang zit dat ding er al … help”. Sindsdien voor mij geen fluff meer, NOOIT meer.

Heb je er wel eens bij stilgestaan hoe onhygiënisch zo’n fluff eigenlijk is? Huidschilfers, haren van wherever, ongelukkige restjes van tussen de bilnaad … alles maar dan ook ALLES blijft erin hangen. En je kunt dat ding uitspoelen en nog eens uitspoelen maar door de structuur van fijnmazig plastic verdwijnt er niets en blijft alles netjes op z’n plaats zitten. Uiteindelijk een broeinest van bacteriën dus, brrr. En heb je al eens geprobeerd een fluff in de wasmachine te wassen? Ik weet niet of de kwaliteit van alle fluffs even slecht is, maar mijn ervaring is dat ze wel in de wasmachine kunnen maar dat je maar moet afwachten hoe ze eruit komen! Veelal helemaal uit elkaar of in een onherstelbare vorm met ergens nog een bungelend koordje. En wassen in een kussensloop of waszakje is ook geen optie, de haren erin blijven hardnekkig zitten! En nee, ik heb geen smetvrees. Met twee buitenaardse wezens vermomd als katten en een Maine Coon in huis én een handicap is het echt niet altijd overal even schoon, maar zo’n gebruikte fluff …

Geef mij dus maar de washand, de oerdegelijke ouderwetse washand en dan uiteraard van een fijne badstof met minuscule lusjes, waar geen haren in blijven hangen. En het liefst een klein beetje versleten. En niet gedroogd in de wasdroger, zeker niet, dat is uit den boze! Uiteraard ouderwets gedroogd aan het wasrekje zodat dit belangrijke stukje textiel niet té zacht is maar nog lekker een klein beetje ruw. En na gebruik zo hup de wasmachine in. Oude washandjes zijn ook ideaal, in de badkamer gebruik ik ze als dweiltje voor de wastafel, de douche en de kranen. Fantastisch zo’n dweiltje om je hand heen, het glijdt niet weg en uitgewrongen absorbeert het nog ook. En als ze nóg ouder zijn hoef je ze nog niet direct weg te gooien, je kunt er dan heerlijk je schoenen mee poetsen, heb je dat wel eens geprobeerd met een fluff? Ode aan de washand!

Zo, dit ‘doucheverhaaltje’ is eruit, staat eindelijk geschreven. Vanavond maar weer lekker onder de douche, er is weer ruimte in mijn hoofd. Ik ben benieuwd wat voor hersenspinsels zich dan weer ontpoppen … spannend!

Geef een reactie