DE GULDEN OF DE EURO

Zijn we het niet eens een keertje zat dat gezeur en gezemel over de euro? Menig onderzoek toont aan dat zeker 65% van ons Nederlanders graag de gulden terug zien. Toch schijnt zo’n overgrote meerderheid in democratisch Nederland geen verschil te maken. De euro blijft en wij moeten ons er maar rustig bij neerleggen. Het is toch totaal zinloos om nu, negen jaren na de invoering van de Euro, nog steeds om te rekenen naar de gulden? Ik doe dat in ieder geval al zeker zeven jaar niet meer. In ieder geval niet bewust … Je zou toch gillend gek worden als je heden ten dagen bij de pomp je litertje Euro-95 a 1,75 zou vermenigvuldigen met 2,214. En wat te denken van een goede jeans die in 2002 nog 99 gulden kostte en waar je nu 79 euro of meer voor moet neertellen. Brrr, bewust niet bij stilstaan dus, het zij zo.

 Maar vanmiddag had ik ‘het’ zomaar ineens even. Ik weet niet waar het zo plots vandaan kwam maar het overkwam me gewoon. Samen met vriendlief om 17.30 uur even naar de supermarkt om snel nog iets te halen voor het avondeten. Bij binnenkomst stond daar een rek met plastic bakken gevuld met witte druiven, en jawel … in de aanbieding! Voor zo’n bak met daarin 500 gram van ons favoriete fruit betaal je in de gemiddelde supermarkt toch al snel iets van tussen de 2 en de 3 euro. Er prijkte een grote affiche boven de stelling met daarop vermeldt de prijs van 1,79 euro. “Goh, da’s goedkoop” zeg ik tegen mijn lief en doe een bak in het boodschappenmandje.

Eenmaal in de auto begint mijn toch al nimmer stilstaand brein te ratelen. “1,79 … goedkoop? Helemaal niet! Die druiven kosten dus gewoon 4 gulden (op de te verwaarlozen 4 cent na dan)“ Met andere woorden: zou ik ze ook gekocht hebben als ze 4 gulden hadden gekost? Nee dus, dat is toch geen aanbieding?! En dan komen de druiven ook nog uit India, en zijn ze waarschijnlijk geplukt door kinderen die liever naar school waren gegaan of volwassenen die bij de druivenboer op het veld wonen en leven van een uiterst schamel plukloon.

Als ik rechts voor me naar de druiven op de fruitschaal kijk voel ik me bijna schuldig. Maar ja, weggooien doe je niet, dat is zonde. We gaan er dus tóch maar van genieten. En met de ogen dicht en genoeg fantasie neem ik een druif en waan mezelf even in een warm en kleurrijk India.

-2011-

Geef een reactie