MACHTELOOSHEID

Vanmorgen had ik via Facebook een chatgesprek met een van mijn Griekse vrienden die op een klein eilandje woont. Hij doet dit met een gekregen tablet (van een toerist) via de WIFI van de buren. De laatste dagen chatten we elke ochtend even, hij voor wat aanspraak en ik om hem moed in te spreken en uit bezorgdheid.

Hij is visser en kon daar voorheen van leven, geen luxe maar dat maakte hem niet uit, zolang hij zijn rekeningen maar kon betalen en wat kon eten. Heerlijk die onbevangenheid. Na de invoering van de Euro begon een en ander te veranderen. Hij moest ineens een elektronische boekhouding gaan voeren van zijn schamele verdiensten. Maar ja, hoe doe je dat als je alleen lagere school hebt gehad en je jezelf een boekhouder niet kunt veroorloven? Het bleef behelpen met wat hulp van mede eilanders, want dat doe je op een klein eiland, ons kent ons en iedereen staat voor elkaar klaar.

Tot het begin van de crisis, toen kwamen de grote veranderingen. Het kleine beetje subsidie dat hij kreeg als zelfstandige kleine visser kwam te vervallen, tegelijkertijd ging de belasting voor hem als kleine zelfstandige drastisch omhoog. Als hij nu uit zou gaan varen om te vissen en voor 150 euro omzet aan vis in de week zou kunnen vangen (wat meestal niet het geval is) zou hij na het betalen van belasting en zijn brandstof voor de boot en zijn havengeld niets over houden, nul komma nul.

Gelukkig heeft hij een lieve moeder, een weduwe van tegen de 80. Omdat haar man al lange tijd geleden is overleden leeft ze van een schamel pensioentje, maar ook zij is met weinig tevreden, haar man was vroeger immers ook zelfstandig visser en ze hebben ervan kunnen leven. Mijn vriend mocht bij zijn moeder komen eten, elke dag en zo deelden ze haar pensioentje. Ook probeerde hij wat bij te verdienen, vissen ging niet door de hoge kosten dus pakte hij aan wat maar mogelijk was, een schilderklusje hier, een schoonmaakklusje daar. Maar veel werk was er niet voor hem, iedereen had het inmiddels moeilijk op het eiland.

Tot zijn moeder een beroerte kreeg konden ze het redelijk redden. Maar na drie weken kwam ze thuis uit het ziekenhuis met het advies haar dagen daar te slijten, een goede verzekering was er niet, dat kon er niet af. Dus mijn beste vriend trok bij zijn moeder in om voor haar te zorgen, dag en nacht. Tot overmaat van ramp is ze tijdens een toiletbezoek gevallen en heeft haar heup gebroken. Na 1 week ziekenhuis mocht ze weer naar huis alwaar haar zoon verder ging met zorgen, dag in dag uit, 24/7. Hoe beroerd het ook ging … ze konden het net aan redden.

Tot afgelopen maandag … de banken zijn dicht en mijn vriend kan geen geld halen bij de bank van het pensioen van zijn moeder. Zij heeft geen pinpasje en hij geen cent op zijn rekening omdat hij geen inkomen heeft. Gelukkig had hij de vrijdag ervoor nog wat pasta, brood en tomaten kunnen kopen van hun weekgeld maar dat is nu op, zowel het geld als de voorraad. Hulp van de overheid blijft uit en de mede eilanders kunnen weinig, die zijn zelf bang voor wat komen gaat. En als ik dan vanmorgen het gesprek afsluit met de woorden “I wish I could help you right now, please stay strong for your mom, love you and thinking of you” en hij zegt: “Don’t you worry, we will survive as always” dan breek ik en moet ik stilletjes huilen uit machteloosheid.

-2015-

Geef een reactie