ZEG HET MET BLOEMEN

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bloemen, ik houd ervan. Het liefst heb ik een tuin vol én een huis vol, heerlijk geurend, daar word ik vrolijk van. Ze geven net dat beetje extra kleur aan mijn toch al kleurrijke leven. Overdaad schaadt? Die regel gaat bij mij niet op bij bloemen!!

Voorkeuren heb ik ook, zo vind ik een vers geplukt veldboeket het allermooist, een luchtige mix van zachtgele en blauw/paarse bloemen met frisgroen … daar maak je mij echt blij mee. Deze voorkeur wordt op de voet gevolgd door de zonnebloem. Hoe blij was ik toen wij tijdens onze Franse vakantie dagelijks langs heuvels vol met deze ‘godin der bloemen’ reden en regelmatig stopten om ze te fotograferen, te bewonderen én aan te raken. Ze plukken deed ik dan weer nét niet (het kriebelde wel), dat vond ik oneerbiedig en ongepast.

Manlief weet dat ik bloemen in huis heerlijk vind. Ook weet hij dat bijvoorbeeld tulpen mij niet kunnen bekoren, en dat zijn juist weer net zijn lievelingsbloemen. Wellicht komt dat omdat ik tussen de tulpen ben opgegroeid hier in Noord Holland en hij uit het oosten des lands komt? Ik vind ze per definitie niet mooi en bovendien lastig. Tulpen hebben de eigenschap dat ze doorgroeien in de steel, en als je ze dan mooi en met veel zorg geschikt hebt in de vaas ziet het er twee dagen later al niet meer uit, althans, dat vind ik … manlief niet. Om hem te plezieren haal ik eens per jaar dan toch maar een bosje en zet die uit liefde voor hem in een hoge (!) vaas.

Toen onze liefde nog heel pril was zo’n tien jaar geleden, hebben we het wel eens over bloemen gehad. Ik ben namelijk niet zo’n type die elke week op vrijdag als manlief uit het werk komt een bos verwacht. Ook niet zo’n plichtsgetrouwe bos op zaterdag van de markt, en al helemaal niet als goedmakertje na een ruzie of als het even iets minder gaat in de relatie. Ik vond dat hij dat moest weten. “Wat vind je dan mooi? En welke bloemen dan niet?” heeft hij toen gevraagd. Een eenvoudige vraag voor mij met een duidelijk antwoord; zonnebloemen en een blauw/paars veldboeket, misschien ook witte roosjes, dat vind ik prachtig. Zeker géén hyacinten, daar ben ik enorm allergisch voor en anjers al helemaal niet, brrr die zijn het ergst! Duidelijk, toch?

Exact twee weken geleden kwamen wij terug van vakantie, we waren een weekje weg geweest naar de Veluwe en hebben het heerlijk gehad met ons drietjes. Het mooie weer in die week was een aangenaam cadeautje, zeker voor Nederlandse begrippen. Thuisgekomen miste er het een en ander in de koelkast en terwijl ik de tassen uitpakte ging manlief snel naar de supermarkt om de nodige boodschapjes te halen. Hij kwam thuis met de boodschappen, een enorme glimlach op zijn gezicht en toverde met de woorden “Schatje, alsjeblieft, voor jou, omdat ik zo genoten heb de afgelopen week” ANJERS achter zijn rug vandaan. En niet één, maar liefst twee bossen …

‘Help!!’ dacht ik, maar ik zei: “Goh wat lief van je, dat had je toch niet hoeven doen (hint-hint)?” Anjers … of all flowers … my God!! Ik heb iets tegen anjers dat mag nu wel duidelijk zijn. Wijlen Prins Bernhard droeg dagelijks een verse in zijn revers, dat kon ik dan wel weer waarderen. Maar als ik bij mensen anjers in een vaas zie dan denk ik: ‘Van welke begrafenis heb je die overgehouden?’. En dat is het hele probleem met anjers, ik link ze aan begrafenissen en dode mensen en dan is het geen feestje meer om ze in huis te hebben.

Evenzogoed heb ik ze uit liefde voor manlief in een vaas gedrapeerd, wat dat betreft ben ik een tikje ouderwets én beleefd opgevoed en kijk ik een gegeven paard niet in de mond. Ze stonden op hun manier te pronken op de salontafel, een mega bos gemengd in dieprood en donkerroze. Dat was twee weken geleden, en … ze staan er nog, in volle glorie nog wel!!! Wie zegt dat bloemen en planten geen gevoel hebben? Nou, die hebben het mis! Dit is echt ‘The revenge of the carnations’. Waar elke mij zo geliefde bos na circa een week het loodje legt, staan deze door mij zo verafschuwde bloemen na twee weken nog. En zoals ze er nu bij staan ziet het er naar uit dat ze dat de komende weken ook zeker blijven doen. Het gevoel is dus wederzijds, ik heb een hekel aan anjers … anjers een hekel aan mij!