ZEG HET MET BLOEMEN

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bloemen, ik houd ervan. Het liefst heb ik een tuin vol én een huis vol, heerlijk geurend, daar word ik vrolijk van. Ze geven net dat beetje extra kleur aan mijn toch al kleurrijke leven. Overdaad schaadt? Die regel gaat bij mij niet op bij bloemen!!

Voorkeuren heb ik ook, zo vind ik een vers geplukt veldboeket het allermooist, een luchtige mix van zachtgele en blauw/paarse bloemen met frisgroen … daar maak je mij echt blij mee. Deze voorkeur wordt op de voet gevolgd door de zonnebloem. Hoe blij was ik toen wij tijdens onze Franse vakantie dagelijks langs heuvels vol met deze ‘godin der bloemen’ reden en regelmatig stopten om ze te fotograferen, te bewonderen én aan te raken. Ze plukken deed ik dan weer nét niet (het kriebelde wel), dat vond ik oneerbiedig en ongepast.

Manlief weet dat ik bloemen in huis heerlijk vind. Ook weet hij dat bijvoorbeeld tulpen mij niet kunnen bekoren, en dat zijn juist weer net zijn lievelingsbloemen. Wellicht komt dat omdat ik tussen de tulpen ben opgegroeid hier in Noord Holland en hij uit het oosten des lands komt? Ik vind ze per definitie niet mooi en bovendien lastig. Tulpen hebben de eigenschap dat ze doorgroeien in de steel, en als je ze dan mooi en met veel zorg geschikt hebt in de vaas ziet het er twee dagen later al niet meer uit, althans, dat vind ik … manlief niet. Om hem te plezieren haal ik eens per jaar dan toch maar een bosje en zet die uit liefde voor hem in een hoge (!) vaas.

Toen onze liefde nog heel pril was zo’n tien jaar geleden, hebben we het wel eens over bloemen gehad. Ik ben namelijk niet zo’n type die elke week op vrijdag als manlief uit het werk komt een bos verwacht. Ook niet zo’n plichtsgetrouwe bos op zaterdag van de markt, en al helemaal niet als goedmakertje na een ruzie of als het even iets minder gaat in de relatie. Ik vond dat hij dat moest weten. “Wat vind je dan mooi? En welke bloemen dan niet?” heeft hij toen gevraagd. Een eenvoudige vraag voor mij met een duidelijk antwoord; zonnebloemen en een blauw/paars veldboeket, misschien ook witte roosjes, dat vind ik prachtig. Zeker géén hyacinten, daar ben ik enorm allergisch voor en anjers al helemaal niet, brrr die zijn het ergst! Duidelijk, toch?

Exact twee weken geleden kwamen wij terug van vakantie, we waren een weekje weg geweest naar de Veluwe en hebben het heerlijk gehad met ons drietjes. Het mooie weer in die week was een aangenaam cadeautje, zeker voor Nederlandse begrippen. Thuisgekomen miste er het een en ander in de koelkast en terwijl ik de tassen uitpakte ging manlief snel naar de supermarkt om de nodige boodschapjes te halen. Hij kwam thuis met de boodschappen, een enorme glimlach op zijn gezicht en toverde met de woorden “Schatje, alsjeblieft, voor jou, omdat ik zo genoten heb de afgelopen week” ANJERS achter zijn rug vandaan. En niet één, maar liefst twee bossen …

‘Help!!’ dacht ik, maar ik zei: “Goh wat lief van je, dat had je toch niet hoeven doen (hint-hint)?” Anjers … of all flowers … my God!! Ik heb iets tegen anjers dat mag nu wel duidelijk zijn. Wijlen Prins Bernhard droeg dagelijks een verse in zijn revers, dat kon ik dan wel weer waarderen. Maar als ik bij mensen anjers in een vaas zie dan denk ik: ‘Van welke begrafenis heb je die overgehouden?’. En dat is het hele probleem met anjers, ik link ze aan begrafenissen en dode mensen en dan is het geen feestje meer om ze in huis te hebben.

Evenzogoed heb ik ze uit liefde voor manlief in een vaas gedrapeerd, wat dat betreft ben ik een tikje ouderwets én beleefd opgevoed en kijk ik een gegeven paard niet in de mond. Ze stonden op hun manier te pronken op de salontafel, een mega bos gemengd in dieprood en donkerroze. Dat was twee weken geleden, en … ze staan er nog, in volle glorie nog wel!!! Wie zegt dat bloemen en planten geen gevoel hebben? Nou, die hebben het mis! Dit is echt ‘The revenge of the carnations’. Waar elke mij zo geliefde bos na circa een week het loodje legt, staan deze door mij zo verafschuwde bloemen na twee weken nog. En zoals ze er nu bij staan ziet het er naar uit dat ze dat de komende weken ook zeker blijven doen. Het gevoel is dus wederzijds, ik heb een hekel aan anjers … anjers een hekel aan mij!

MADE IN CHINA

Mijn schoonouders houden van reizen, het liefst verre reizen want dat doe je als je gepensioneerd, maar nog fit van lijf en leden bent. Zo gaan ze regelmatig naar Bali en zijn ze inmiddels al twee keer in China geweest. Uiteraard komen ze elke keer terug met de mooiste foto’s, verhalen en … souvenirs. Als (schoon)ouders en opa en oma zijnde doe je dat, je houdt van je kinderen en kleinkinderen en wil ze op die manier deel uit laten maken van de herinneringen aan de wondermooie reis die je gemaakt hebt.

De souvenirs lopen enorm uiteen, van prullaria (excuses maar ik kijk een gegeven paard echt niet in de bek) tot écht wondermooie poppen en tasjes. Na hun laatste reis naar China kreeg vriendlief een horloge. Tja, een horloge uit China, dan denk je algauw aan ‘troep uit China’, meer Beverwijkse Bazaar kwaliteit. Maar goed, het horloge op zich zag er écht leuk uit met een afbeelding van Mao. Bij elke seconde die de secondewijzer vooruit gaat zwaait hij met zijn hand. Heel apart! Vriendlief was heel erg verguld met het horloge en heeft het veel gedragen totdat het horloge het niet meer deed. Vlak daarna kreeg hij een mooi horloge van een gerenommeerd merk dus Mao verdween in een kistje, of lade of op een onvindbare plek en werd een beetje vergeten.

Totdat vriendlief een aantal weken geleden ineens Chinese films ging kijken. Toen popte het horloge ineens weer op in zijn herinnering. Na zoeken en zoeken kwam die tevoorschijn uit een lade. En wederom was mijn lief weer enorm blij, nu vanwege het feit dat hij het vergeten horloge weer had gevonden. Het toeval was dat het een zaterdag was en op zaterdag is het bij ons in de stad marktdag en op de markt heb je goedkope batterijtjes die er ‘klaar terwijl u wacht’ worden in geplaatst. Want ja, met een souvenirtje ga je niet naar een juwelier toch?

Eenmaal op de markt maakte de man in de kraam het horloge in alle stilte open, hij keek erin en zonder een woord maakte hij het weer dicht zonder het batterijtje vervangen te hebben. Hij keek manlief aan met de woorden “mooi uurwerk, goed horloge, Russische makelij meneer”. Hij wond het horloge op en gaf het met een knipoog terug aan mijn lief …

-najaar 2015-